โดย “สมทรง ตรีแก้ว”
รัฐธรรมนูญปี ๒๕๖๐ เป็นรัฐธรรมนูญที่เป็นส่วนต่อขยายของเผด็จการทหารซึ่งต้องการควบคุมอำนาจทางการเมืองไว้ให้ยาวนานมากที่สุดเท่าที่จะนานได้โดยพวกชนชั้นปกครองยินยอมให้มีการเลือกตั้ง สาเหตุเนื่องจากต้องการผ่อนคลายบรรยากาศทางสังคมที่ขับเคี่ยวกันยาวนานตั้งแต่การรัฐประหาร ๑๙ กันยายน ๒๕๔๙
หลังการรัฐประหาร ปี ๒๕๕๗ การเลือกตั้งที่เกิดขึ้นทั้งสองครั้งในปี ๒๕๖๑ และ ๒๕๖๖ ตกอยู่ภายใต้กติกาของชนชั้นปกครองที่เขียนไว้ในรัฐธรรมนูญซึ่งหากจะว่ากันโดยความเป็นจริงแล้วการเลือกตั้งเป็นเครื่องมือที่ดีที่สุดของชนชั้นปกครองที่ใช้หลอกสังคมไทยว่ามีสิทธิเสรีภาพ และเมื่อพิจารณาอย่างถึงที่สุดแล้วมันไม่มีประสิทธิภาพในการสร้างระบบประชาธิปไตยของคนส่วนใหญ่ สาเหตุหลัก คือ กติกาในรัฐธรรมนูญไม่ได้เขียนขึ้นโดยคนส่วนใหญ่ของประเทศไทย และเมื่อมีการเลือกตั้งแล้ว ชนชั้นนำก็โฆษณาด้วยการโกหกคำโตแก่พวกเราว่า ประเทศมีประชาธิปไตยแล้ว และมันก็มีคนที่พร้อมหลงเชื่อแต่ในความเป็นจริงแล้วหากเรามีเสรีภาพจริงมันจะไม่มีการยุบพรรคการเมืองที่ประชาชนเลือกมา แต่เมื่อมีการยุบพรรค และตัดสิทธิ์ทางการเมืองทำให้บรรดานักการเมืองหวาดกลัวและส่งผลต่อการสร้างประชาธิปไตยที่แท้จริง
การที่ผู้เขียน กล่าวมาดังข้างต้นนี้ไม่ได้หมายความว่าผู้เขียนต่อต้านการเลือกตั้ง แต่อยากให้ผู้อ่านได้เห็นความจริงว่าการมีรัฐธรรมนูญไม่ได้หมายความว่ามีประชาธิปไตยและการเลือกตั้งภายใต้กติกาที่เห็นคนไม่เท่ากันนั้น ไม่สามารถสร้างประชาธิปไตยแท้จริงได้ดังเช่น รัฐธรรมนูญของไทยฉบับที่ใช้บังคับอยู่ในเวลานี้ และทำให้เรามักเห็นบรรดาพวก ส.ส.ที่อยู่ในสภามักอ้างว่ามาจากประชาชน แต่รูปธรรมที่แท้จริงแล้วพวกเขาไม่ได้ทำอะไรให้กับประชาชนส่วนใหญ่เลย นอกจากกินเงินเดือน ๆละเป็นแสน พร้อมค่าเบี้ยประชุมในแต่ละครั้งที่มากกว่าค่าจ้างทั้งเดือนของกรรมาชีพนับล้านคน ซึ่งเงินเดือนสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรหรือ วุฒิสภาไม่ควรสูงกว่าค่าจ้างกรรมาชีพพื้นฐาน
หากถามว่าการเลือกตั้งทั้งสองครั้งที่ผ่านมาคนส่วนใหญ่ของประเทศได้อะไรที่เป็นรูปธรรม แน่นอนพวกเราได้เลือกตั้ง แต่เมื่อให้นึกถึงว่า แล้วสภาผู้แทนราษฎรได้ออกกฎหมายอะไรที่เป็นประโยชน์กับประชาชนบ้าง? ผู้เขียนเชื่อว่าหลายคนนึกไม่ออกว่ามีอะไรบ้าง ยกเว้น กฎหมายสมรสเท่าเทียม ซึ่งผู้เขียนมองว่ามันคือสัญญลักษณ์ของการต่อต้านจารีตล้าหลังที่ชนชั้นปกครองพยายามรักษาธรรมเนียมในการสืบสายเลือดและมรดก แต่ในขณะเดียวกันมันขยายความสัมพันธ์ทางทรัพย์สินและมรดกจากเดิมด้วย ซึ่งไม่ได้แก้ปัญหาเรื่องกรรมสิทธิ์ทรัพย์สินส่วนบุคคลในการผลิต แต่ในอนาคตผู้เขียนหวังว่าเราจะประเด็นนี้ขยายไปสู่การสร้างรัฐสวัสดิการต่อไป
แน่นอนว่า รัฐธรรมนูญปี ๒๕๖๐ ต้องยกเลิกและเขียนใหม่ทั้งหมด แต่ดูเหมือนว่าพรรคการเมืองในรัฐสภาต่างไม่จริงจังกับการร่างรัฐธรรมนูญฉบับใหม่กันแล้ว แม้ว่าจะมีการพูดถึงอยู่บ้าง แต่ช่างเบาบางมากเมื่อเทียบกับปัญหาที่มีอยู่ ซึ่งเมื่อเป็นเช่นนี้แล้ว ประชาชนต้องเป็นผู้ลงมือเขียนรัฐธรรมนูญด้วยตนเอง แต่การที่ประชาชนจะเขียนรัฐธรรมนูญด้วยตนเองได้ ต้องชนะการต่อสู้ทางการเมืองเสียก่อน และการต่อสู้ทางการเมืองที่ว่าไม่ได้หมายความใช้แนวทางการเลือกตั้งดังที่เป็นอยู่ แต่เมื่อพวกเรายังไม่ชนะทางการเมือง ผู้เขียนจึงขอเสนอการร่างรัฐธรรมนูญใหม่ โดยรัฐธรรมนูญของพวกเราต้องวางอยู่บนพื้นฐานว่ามีความสำคัญต่อการพัฒนาประชาธิปไตย เพื่อให้ประชาธิปไตยเดินหน้า และที่สำคัญเราไม่ควรปล่อยให้นักวิชาการ เอ็นจีโอที่นิยมรถถัง หลอกพวกเราต่อไปอีกว่า การร่างรัฐธรรมนูญต้องอาศัยคนที่มีความรู้ ความสามารถ กรรมาชีพอย่างพวกเรามีสติปัญญา เพียงพอในการร่างรัฐธรรมนูญ
หน้าตาของรัฐธรรมนูญฉบับใหม่
๑. ควรมีสภาเดียวเท่านั้นคือ สภาผู้แทนราษฎร
๒.องค์กรอิสระต้องมาจากการเลือกตั้งของประชาชน
๓.ยกเลิกระบบศาลคู่ ให้ใช้ระบบศาลเดี่ยว ซึ่งในรูปธรรมคือ ยกเลิกศาลรัฐธรรมนูญ ศาลปกครอง,ศาลทหาร และให้ใช้ระบบลูกขุนโดยให้ประชาชนเข้ามามีส่วนร่วมในการตัดสินข้อเท็จจริงของคดี
๔.ยกเลิกการขัดขวางการรวมตัวของประชาชนในรูปแบบการรวมตัวกันทางการเมืองโดยยกเลิกกฎหมายพรรคการเมือง
๕.รัฐต้องจัดให้มีรัฐสวัสดิการเพื่อให้ประชาชนมีความเป็นอยู่ที่ดี ไม่มองประชาชนเป็นภาระ
๖.ยกเลิกการเกณฑ์ทหาร
๗.รัฐต้องไม่ส่งเสริมให้ประชาชนนับถือศาสนาใดๆ
๘.รัฐต้องจัดหางานให้กับประชาชน
๙.ยกเลิกตำแหน่งองคมนตรี
นี่เป็นเพียงรูปธรรมส่วนหนึ่งซึ่งพวกเราพบเห็นมาจากการเคลื่อนไหวทางการเมืองและในอนาคตอันใกล้นี้ อยากให้ทุกคนมาร่วมกันเขียนรัฐธรรมนูญของคนส่วนใหญ่เพื่อคนส่วนใหญ่ อย่าให้มันเป็นรัฐธรรมนูญที่เขียนโดยคนส่วนน้อยเพื่อมาใช้บังคับคนส่วนใหญ่ในสังคม
สังคมนิยมแรงงาน 