สังคมนิยมแรงงาน

คอลัมน์ ออกแบบเมืองสำหรับทุกคน เขียนโดย คอร์บูนิสต์

​นิวยอร์กเป็นเมืองใหญ่จำนวนประชากรราว 8 – 8.2 ล้านคน ความหนาแน่นของจำนวนประชากรต่อพื้นที่ 11,000 คน/ตารางกิโลเมตร เทียบกับเมืองอื่น เช่น ลอนดอนที่ 5,690 คน/ตารางกิโลเมตร โตเกียวที่ 2,600 คน/ตารางกิโลเมตร หรือกรุงเทพฯ ที่ราว 5,500 คน/ตารางกิโลเมตร แสดงให้เห็นว่านิวยอร์กมีความหนาแน่นของจำนวนประชากรสูง ยิ่งเมื่อพิจารณาเฉพาะเขตแมนฮัตตันที่มีความหนาแน่นถึง 27,000 คน/ตารางกิโลเมตร ยิ่งช่วยให้เห็นภาพความทุกข์ของชาวเมืองนิวยอร์กที่ต้องประสบพบเจอเป็นประจำทุกวัน โดยเฉพาะอย่างยิ่งปัญหาการจราจรอันเลื่องลือ ดังนั้นจึงไม่แปลกที่ Janette Sadik-Khan หัวหน้ากรมขนส่งของเมืองจะพยายามผลักดันโครงการปรับปรุงเมืองเพื่อแก้ปัญหาซึ่งได้รับการสนับสนุนจาก Michael Bloomberg นายกเทศมนตรี ณ ขณะนั้น

​ผู้บริหารเมืองเลือก Gehl Architects ที่มี Jan Gehl เป็นหัวเรือผู้เคยพัฒนาโคเปนเฮเกนให้กลายเป็นเมืองจักรยานมาแล้ว อันเป็นแรงบันดาลใจสำคัญที่จาเน็ตต้องการนำมาใช้กับนิวยอร์กบ้าง ทีมของ Gehl เริ่มต้นสำรวจเมืองด้วยการเก็บข้อมูลผู้คนบนท้องถนนนอกอาคาร บันทึกพฤติกรรมการเดินเท้า การนั่ง การหยุด การใช้พื้นที่ การไหลของรถ และอื่นๆ อย่างละเอียด เพื่อนำมาวิเคราะห์จนสามารถสรุปได้ว่าเมือง “ขาดความสมดุล” ถูกครอบครองพื้นที่โดยรถยนต์มากกว่าในขณะที่คนคือผู้ใช้งานหลัก ในปี 2009 จึงเริ่มโครงการทดลองปิดถนน Broadway บริเวณย่าน Times Square และปรับให้เป็นพื้นที่สำหรับผู้คนในการทำกิจกรรมบนท้องถนน ด้วยการใช้กรวยจราจรกั้น ทาสีถนนกำหนดขอบเขตคนใช้งาน และวางเก้าอี้พลาสติก เพื่อค่อย ๆ ปรับพฤติกรรมให้ผู้คนใช้เวลาบนพื้นที่สาธารณะมากขึ้น ผลของกระบวนการดังกล่าวช่วยเพิ่มจำนวนคนเดินถนน การจราจรก็ไม่ได้แย่ลงมากกว่าเดิม อุบัติเหตุลดลง และร้านค้าบนถนนมีรายได้เพิ่มมากขึ้นจากการที่คนใช้เวลาในการเดินมากขึ้นด้วย จากผลลัพธ์ของการปรับเปลี่ยนเมืองนิวยอร์กครั้งนี้ได้ทำให้เมืองใหญ่ทั่วโลกนำมาใช้เป็นกรณีศึกษาในการสร้างเมืองให้เป็นมิตรกับคนมากขึ้น แน่นอนว่าในความสำเร็จย่อมมีคำวิจารณ์ เพราะแนวคิดการออกแบบเมืองแบบ “tactical urbanism” ด้วยการปิดถนนและเปลี่ยนพื้นที่อย่างรวดเร็วทำให้เกิดความรู้สึกว่าถูกบังคับมากเกินไป จึงถูกมองว่าเป็นแนวทางที่ไม่เป็นประชาธิปไตยเท่าใดนัก